In de dierenwereld staan parkieten bekend om hun vermogen om geluiden en woorden na te bootsen. Maar een recent onderzoek heeft deze fascinatie een stap verder gebracht, waarbij is onthuld dat de hersenen van Australische parkieten (Melopsittacus undulatus) niet alleen woorden herhalen, maar ook neuronale systemen gebruiken die zeer vergelijkbaar zijn met die wij mensen gebruiken bij het spreken.
De onderzoekers doken in deze intrigerende vocale capaciteit door sondes in de hersenen van vier parkieten te implanteren. Ze concentreerden zich op een specifieke regio genaamd het arcopallium, die cruciaal is voor de vocale productie van deze vogels. Wat ze ontdekten was verrassend: verschillende neuronale patronen in dit gebied correleren met verschillende geluiden, een proces dat doet denken aan hoe onze hersenen spraak coderen.
Een vocaal toetsenbord in de hersenen
Michael Long, neuroloog van de New York University Langone Health en auteur van de studie, vergeleek de werking van deze hersenregio met een vocaal toetsenbord. Elke individuele hersencel kan medeklinkers en klinkers activeren. Dit betekent dat, zelfs binnen dezelfde klinker, er een breed scala aan tonen kan worden geproduceerd. Door al deze elementen te combineren, kunnen parkieten coderen wat ze willen uitdrukken op een manier die lijkt op hoe wij mensen dat doen.
Deze capaciteit stelt hen niet alleen in staat om geluiden te herhalen, maar biedt hen ook een manier van aanpasbare en geïmproviseerde communicatie. In tegenstelling tot andere zangvogels hebben zij een ander systeem, waarbij hun vocalisaties strikter zijn en niet dezelfde flexibiliteit in het imiteren van geluiden toestaan.
Deze bevinding suggereert dat zowel mensen als parkieten mogelijk neuronale strategieën delen in het vocale leren. Zoals Erich Jarvis, onderzoeker aan de Rockefeller University, opmerkte, zijn de neurale activiteit en het vocale gedrag van parkieten meer vergelijkbaar met dat van ons dan met dat van zangvogels.
De onderzoekers geloven dat deze studie significante implicaties kan hebben voor het begrijpen van spraakstoornissen bij mensen, zoals afasie en de ziekte van Parkinson. Bovendien zijn er plannen om kunstmatige intelligentie te gebruiken om de vocalisaties van parkieten te vertalen en beter te begrijpen wat ze proberen te communiceren met hun imitatie.