De kolossale inktvis, die enigmatische reus van de oceaan, is al meer dan 100 jaar een onderwerp van fascinatie. Wetenschappelijk bekend als Mesonychoteuthis hamiltoni, kan deze ongewervelde tot lengtes van zeven meter bereiken en meer dan 500 kg wegen. Tot voor kort bleef echter het bestaan in het wild binnen het domein van de legende. Het enige bewijs van zijn bestaan kwam van resten die werden gevonden in de maag van grotere roofdieren of die werden aangetrokken door vissersboten.
In een verrassende wending slaagde een team van onderzoekers erin om deze cefalopode voor het eerst in zijn natuurlijke habitat te filmen. De opnames, gemaakt begin maart in de South Georgia en South Sandwich-eilanden, tijdens een expeditie aan boord van het schip Falkor van het Schmidt Ocean Institute, hebben de wetenschappelijke gemeenschap verbijsterd. Met behulp van een op afstand bediend voertuig genaamd SuBastian, legden de wetenschappers beelden vast op 600 meter diepte die een jong exemplaar van slechts 30 cm tonen.
Een onverwachte ontdekking
De hoofdonderzoeker van de expeditie, Michelle Taylor, van de Universiteit van Essex, merkte op dat ze het dier aanvankelijk filmden vanwege zijn schoonheid en zeldzaamheid, zonder de omvang van de ontdekking te voorzien. Pas na het bekijken van de beelden en het raadplegen van andere experts begrepen ze de betekenis van de waarneming. Kat Bolstad, een andere specialist, uitte haar opwinding bij het zien van de opname van een jonge kolossale inktvis en benadrukte de bijzonderheid dat deze dieren nog geen kennis hebben van het bestaan van mensen.
De kolossale inktvis, in zijn jeugdige fase, heeft een transparante uitstraling, wat drastisch contrasteert met zijn volwassen uiterlijk. Wanneer ze volwassen worden, ontwikkelen deze zeereuzen robuuste lichamen en ogen die groter zijn dan een basketbal, kenmerken die hen helpen om hun belangrijkste roofdieren te ontvluchten: de potvissen. Bolstad benadrukte dat in de afgelopen eeuw kolossale inktvissen alleen dood of als prooi in andere dieren waren gevonden, wat deze waarneming nog betekenisvoller maakt.
Het mysterie waarom het zo moeilijk is geweest om deze cefalopoden in hun natuurlijke habitat te observeren, ligt in hun voorzichtige aard. Elk geluid of verstoring kan hen afschrikken, wat het werk van de onderzoekers bemoeilijkt. Bolstad legde uit dat veel van de apparatuur die tijdens de expedities wordt gebruikt, luid en fel is, wat de inktvissen waarschuwt voor de menselijke aanwezigheid voordat ze kunnen worden gezien. De missie van de wetenschappers eindigt hier echter niet, aangezien ze zullen blijven verkennen op zoek naar grotere en verrassendere exemplaren.